Alle berichten van renate

Graham Swift – Moeders Zondag

Op Moeders Zondag hebben de dienstboden in Engeland een dag vrij om hun moeder te bezoeken, althans in 1924. Jane is te vondeling gelegd, heeft geen moeder en zoekt daarom een andere dagbesteding. Dan krijgt ze een telefoontje en verandert haar dag.
Werkelijk een prachtig boek. De krachtige eenvoudige taal die Graham Swift gebruikt spreekt mij zeer aan. Het gebruik van herhaling, de zintuiglijke prikkeling, het steeds een beetje meer loslaten. Een heerlijk boek om niet meer weg te leggen.
Het is ook een mooi tijdsbeeld van een klassenmaatschappij. En mooi hoe mensen onbewust weten en inspelen op elkaar.
Zeer aanbevelingswaardig.

Roald Dahl – Oom Oswald

Het gebeurt niet vaak dat ik een boek voor de tweede keer lees, maar voor Roald Dahl maak ik kennelijk een uitzondering. Als kind van ongeveer 12-14 jaar las ik graag zijn boeken voor volwassenen en vond dat erg opwindend.
Dit boek gaat ook nog eens over opwinding. De hoofdpersoon vindt een afrodisiacum uit dat zo goed werkt, dat hij bijna ogenblikkelijk miljonair wordt door met de verkoop te starten. Even later ontmoet hij een wetenschapper die een methode heeft uitgevonden om sperma lange tijd te bewaren en dan is het hek van de dam. In een fantastische zeer fantasierijke reeks van gebeurtenissen, neemt Dahl je mee door Europa langs bekende persoonlijkheden. Super grappig en al die opwinding!
Heerlijk boek dus.

Plato – Sokrates’ verdediging

Tijdens het opruimen van mijn boekenkast kwam ik een dun boekje van Plato tegen. En dat zag er aantrekkelijk uit, omdat het over de verdediging van Sokrates ging en Sokrates de laatste tijd mijn belangstelling heeft. Ik dacht eigenlijk dat het lezen van Plato een intellectuele opgave zou zijn en dit kleine boekje was een uitdaging om het toch een aan te gaan. Ik was positief verrast over de toegankelijkheid van de tekst en kon er zowaar van genieten.
De kern van het boekje is de prachtige zin:

Ik heb in ieder geval íets meer inzicht dan [de ander],
alleen doordat ik niet denk iets te weten wat ik niet weet.

Denk daar maar eens over na!

Patricia Cornwell – Chaos

Naast Donna Leon schrijft ook Patricia Cornwell elk jaar een nieuw deel over haar hoofdpersoon. Dit jaar kwam in beide reeksen deel 25 uit!
Patricia Cornwell schrijft over Kay Scarpetta, een patholoog-anatoom in Boston en haar familieleden en collega’s. Dit boek stond vol uitleg en herhaling over alle belevenissen in het verleden om potentiële nieuwe lezers bij te praten. Dat hoeft voor mij niet. Daarnaast kiest ze niet voor een nieuwe misdadiger die ze moet ontmaskeren, maar komen dezelfde personages terug. Dat begint me nu te vervelen. Het enige originele was de vondst hoe deze keer de moord was gepleegd; daarin gaat ze wel met de tijd mee.
Dus neem ik me weer voor de volgende niet meer te lezen…

Donna Leon – Eeuwige jeugd

Heerlijk om meteen door te kunnen lezen in het volgende deel over Commissario Brunetti.
Tijdens een diner ontmoet Brunetti een oude dame wiens kleindochter ooit bijna verdronk. Hierdoor lijdt het meisje aan blijvend hersenletsel en zal ze geestelijk nooit ouder worden dan 8-9 jaar. Haar grootmoeder kan na 15 jaar nog steeds niet accepteren dat het een ongeluk was, omdat het meisje erg bang was voor water en heel voorzichtig was. Brunetti raakt geïntrigeerd en gaat wat graven in het verleden. Ondanks dat het zo lang geleden is, stuit hij toch op nieuwe feiten.

Donna Leon – Ik aanbid je

Als tussendoortje had ik nog een Donna Leon tegoed van vorig jaar. Commissario Brunetti is een sympathieke Venetiaan en eigenlijk ben ik dan toch weer benieuwd wat hij meemaakt. Deze keer ontmoet hij na jaren weer een operazangeres. Ze blijkt last te hebben van een stalker en de druk loopt steeds verder op. Ondertussen wandelt Brunetti weer door Venetië, leest hij de klassieken, eet hij heerlijke maaltijden en fronst hij over de capaciteiten van zijn collega’s en leidinggevende.

Jan Brokken – De Kozakkentuin

Jan Brokken schrijft literaire romans op basis van zeldzame authentieke bronnen. Een prachtig genre tussen fictie en non-fictie. Na de verhalen over Rhoon en de Baltische staten, gaat deze roman over de vriendschap tussen een officier van justitie Von Wrangel en de schrijver Dostojevski. Ze kennen elkaar al enigszins uit Sint Petersburg, maar raken vanaf 1851 innig bevriend in een stadje middenin Siberië. Dostojevski is daarheen verbannen en Von Wrangel ambieert het pioniersbestaan in deze uithoek van het Russische rijk. Het boek is gebaseerd op allerlei bronnen maar vooral op de brieven die zij elkaar schreven. Ze steunen en stimuleren elkaar, ze waarschuwen voor gevaarlijke liefdes en Von Wrangel doet zijn uiterste best om Dostojevski weer gerehabiliteerd te krijgen na zijn straf in werkkampen en aansluitende verbanning.
Het boek geeft een mooi beeld van het Rusland in die dagen, maar is tegelijkertijd een prachtige beschrijving van een vriendschap. Over houden van elkaar en elkaar toch uit de weg gaan.

Rutger Bregman – Gratis geld voor iedereen

Het idee van een basisinkomen fascineert me. Hoe mooi zou het zijn als we daarmee de armoede kunnen elimineren. In discussies erover strandde ik echter steeds op een gebrek aan argumenten voor het financieren van zo’n basisinkomen. Dus – dacht ik – dan maar eens een boek erover lezen.
Rutger Bregman schrijft heel toegankelijk en snijdt super interessante onderwerpen aan in het boek. Eigenlijk gaat het meer over een moderne utopie dan sec over het basisinkomen. Bijvoorbeeld het idee om wereldwijd de grenzen voor personenverkeer opheffen. Hoe zou dat uitpakken? En het dilemma tussen geven en verkopen in de ontwikkelingshulp.
Maar de reden waarvoor ik het boek had gekocht, een solide onderbouwing vinden voor de financiering van een basisinkomen, die vond ik helaas niet.

Thomas Mann – De Buddenbrooks

De Buddenbrooks zijn een koopmansfamilie uit Lübeck en Thomas Mann schreef hun familiesaga over vier generaties ruim een eeuw geleden. Hij ontving er de Nobelprijs voor de Literatuur voor, want dit boek maakte indruk. Vooral ook omdat Thomas Mann pas 26 jaar oud was toen hij de roman volbracht.
Het is een prachtige weerslag van hoe het gaat in families. Over hoe broers en zussen met elkaar omgaan, hoe ouders worstelen met de opvoeding, hoe wat de omgeving ervan vindt gedrag drijft, hoe je dingen doet voor de familie. Mann weet het prachtig en hartstochtelijk te beschrijven. Zeer pijnlijk bij vlagen en soms lopen dingen dan toch weer goed af. Ik heb ervan genoten. Het enige wat ik miste was eigenlijk de inkijk in het koopmansleven zelf. Waarin werd gehandeld en met wie en waarmee de familie te kampen had. Dat blijft onderbelicht. De focus ligt op de familieverhoudingen en het persoonlijke (on)geluk van de familieleden.

Jos Ahlers en René Boender – Generatie Z

Generatie Z gaat over de jongeren die tussen 1995 en 2012 zijn geboren. In het laatste hoofdstuk kondigen de schrijvers aan dat dit waarschijnlijk de laatste generatie is. Niet dat de wereld vergaat, maar dat generaties niet meer zo te onderscheiden zullen zijn, dat er steeds meer sprake is van een integrale wereldwijde levensstijl. Dat gevoel kreeg ik al tijdens het lezen van dit boek, want veel van wat voor generatie Z geldt, vind ik ook op mezelf (1970) van toepassing zijn.
Eigenlijk gaat het boek over de Vierde Industriële Revolutie en de impact hiervan op ons leven. Hoe we samenwerken. Hoe we ontmoeten. Hoe privé en werk integreren. Pragmatisme. Het steeds meer loslaten van dogma’s.
Interessant om te lezen en tegelijkertijd past een boek haast niet meer bij dit verhaal, omdat de werkelijkheid van 2017 het papier van 2016 alweer rechts inhaalt. Een dynamische website over en door Generatie Z, waarin nieuwe inzichten onmiddellijk worden geïntegreerd en gedeeld, zou beter passen.