Categorie archief: aanrader fictie

Jens Christian Grøndahl – Vaak ben ik gelukkig

Hij stelt me nooit teleur, deze Deense schrijver die ik mijn favoriete schrijver noem. In deze roman is Ellinor aan het woord en ze spreekt tegen haar overleden vriendin Anna. Ze vertelt hoe haar leven verder is gelopen nadat zij plotseling is overleden door een lawine. Ellinor geeft steeds meer bloot over hoe ze haar keuzes heeft gemaakt en waar ze vandaan komt. Hoe ze zich verhield tot haar man die bij dezelfde lawine om het leven kwam. Hoe ze voor de kinderen van Anna heeft gezorgd en hoe ze met de man van Anna is gaan samenleven. Hoe ze ervoor kiest haar eigen weg te gaan, alleen verder, omdat het verleden je toch inhaalt.
Grøndahl kan zo knap weergeven hoe je gedachtengang met je aan de haal gaat. Weer vijf sterren, wat mij betreft.

Roger Martin du Gard – De verdrinking

Na het lezen van de dikke pillen over de Thibaults, was ik zeer benieuwd naar wat deze schrijver nog meer te bieden heeft. Deze novelle zag het licht pas nadat hij al ruim twintig jaar dood was. Het is een aangrijpend verhaal over een jonge legerofficier die gestationeerd wordt in een dorp en daar hopeloos verliefd wordt. Hij kan nergens anders aan denken en doet al die stomme domme dingen die je doet als je verliefd bent om maar een glimp op te vangen van diegene die je hart heeft gestolen. Zo invoelbaar en dicht op de huid geschreven en dat alweer ruim een eeuw geleden. Prachtig om te lezen.

Elena Ferrante – Het verhaal van het verloren kind

het-verhaal-van-het-verloren-kindHet vierde en laatste deel over de vriendschap tussen Lena en Lila was prachtig. Wat kan die Ferrante schrijven. In korte hoofdstukken, in toegankelijk taal weet ze op weergaloze wijze de relatie tussen deze vrouwen te beschrijven en tegelijkertijd blijft deze mysterieus. In dit laatste deel krijgen ze allebei met enige weken verschil een dochter. Twee lieve mooie meisjes die graag met elkaar spelen. Maar Lila lijkt het zichzelf en een ander niet te gunnen om voorspoed te genieten. Steeds gooit ze roet in het eten.
En hoe graag ik het ook wil, het lukt me niet er een vinger achter te krijgen wat haar daartoe drijft. En dat maakt deze vierluik zo mooi. Uiteindelijk weet je het niet.

Hanya Yanagihara – Een klein leven

een-klein-levenDit boek ga ik nooit vergeten! Wat een onwaarschijnlijk ingrijpend verhaal over hoe traumatische jeugdervaringen doorwerken in het leven. Het kostte me in het begin moeite om het boek te lezen omdat het zo rauw is. Letterlijk als rauw vlees. De verschrikkelijke pijn en het jezelf pijnigen om deze pijn te verdrijven; het was me gewoon teveel. Maar ik wilde niet weglopen voor hoe het leven kan zijn, ik wilde het onder ogen zien en las door. Gelukkig want het was een indringende ervaring die ik niet had willen missen. Het klinkt misschien hard, maar ook rauw vlees went.
In de kern gaat het om de vriendschap tussen vier jonge mannen die met elkaar bevriend raken op de universiteit. Vanuit hun perspectieven geeft Yanagihara stukje bij beetje bloot dat één van hen een extreem leven leidt. Wat me intrigeerde is hoe je als naaste van iemand die lijdt uiteindelijk steeds machteloos bent. Iets in mij wil dat maar niet accepteren, maar Yanagihara is erin geslaagd daarin toch weer nieuwe perspectieven te scheppen.

Elena Ferrante – Wie vlucht en wie blijft

wievluchtDe derde Napolitaanse roman over Lila en Elena. In deze roman komt hun vroege volwassenheid aan de orde. Hun moederschap, verliefdheden, werk en partnerschap.
Ook dit deel is weer weergaloos mooi geschreven. Over de zoete en vaker bittere vriendschap tussen de twee vrouwen. Het mooie vind ik denk ik dat de gedachtenwereld zo goed is beschreven. Wat je wel zegt en wat je denkt en voelt maar niet zegt. Het is zo realistisch en doet me denken aan de stijl van Jens Christian Grøndahl, maar dan een vrouwelijke variant en daardoor misschien nog wel naderbij. Beide kruipen als het ware in mijn hoofd en schrijven op wat er vaak ook in mijn hoofd aan gedachten en gevoelens langskomt. Van die gedachten die ik keihard weg censureer, maar die je zou kennen als je me echt zou kennen. Prachtige literatuur en kom maar op met het vierde deel!

Elizabeth Gilbert – Het hart van alle dingen

hartalledingenIn “Het hart van alle dingen” speelt Alma de hoofdrol. Ze is geboren in het jaar 1800 en woont in Philadelphia. Haar vader verzamelt bijzondere planten en bloemen, is schatrijk en een recht voor zijn raap. Ook haar moeder houdt van planten en stamt af van een Nederlandse botanische familie. Alma ontwikkelt dus een liefde voor planten en onderzoekt deze ook graag.
Mocht je denken dat het dus een plantenboek is, dan heb je het mis. Gilbert introduceert het ene na het andere fascinerende personage en sleept je mee door de gevoelswereld van Alma en op zeker moment trekt Alma er ook op uit. Gilbert schrijft in een vlotte stijl en bouwt de spanning mooi op zodat ik het boek eigenlijk niet kon wegleggen, ware het niet dat mijn ogen vaak dichtvielen van de slaap.
Prachtig, meeslepend, ontroerend, realistisch. Over de onstuitbare kracht van vrouwen.

Robert Seethaler – Een heel leven

een-heel-leven-robert-seethalerDeze novelle sleepte me mee door het leven van een eenvoudige man uit de bergen. Zo prachtig geschreven! Heldere precieze taal. Geen woord teveel of te weinig en heel ontroerend.
De hoofdpersoon groeit op bij een boer, werkt aan de bouw van kabelbanen en ontmoet in het dorp zijn grote liefde Marie. Hij bouwt een huisje voor hen twee met prachtig uitzicht over het dal en met een moestuin. Wat wil je nog meer?
Ja, wat wil je nog meer eigenlijk?

Elena Ferrante – De nieuwe achternaam

Ferrante_-_De_nieuwe_achternaam_NIEUWNa het eerste boek van de Napolitaanse serie van Ferrante wilde ik graag doorlezen over Elena en Lila. Want het verhaal kroop onder mijn huid en loslaten leek geen optie. Het tweede deel borduurt naadloos voort op het eerste. Ze pakt de draad op in de trouwzaal van Lila en Stefan, waar het succes van het huwelijk door de entree van een gast al meteen gedoemd lijkt. Lila is zo’n pittige vrouw die onafhankelijk denkt. Je kan nooit voorspellen wat ze nu weer gaat doen om gewild of ongewild mensen tegen zich in het harnas te jagen. En Elena worstelt tussen gaan voor zichzelf en een trouwe vriendin zijn. Het is een dans tussen die twee uitersten. Een prachtig verwoordde dans over de machtsstrijd tussen man en vrouw, over vriendschap, over klem zitten en vrij zijn. Een universeel verhaal. Laat deel drie maar komen!

Elena Ferrante – De geniale vriendin

genialevriendinTwee kleine meisjes in Napels die opgroeien in een harde omgeving. Het is nog niet vanzelfsprekend dat als je goed kunt leren je ook verder mág leren. Lila mag dat niet maar Elena wel, terwijl Lila een hoogbegaafd meisje is. Het Napels van die tijd, de ruwe omgangsvormen en de beperkte straal waarin het leven zich voltrekt, Ferrante beschrijft het allemaal op een prachtige manier. Ik vind de confrontatie mooi tussen de logica van een slim meisje en hoe het er in de echte wereld aan toe gaat. Dat raakt me. De realiteit versus het idealisme, in al zijn praktische uitwerkingen. Ben erg benieuwd naar het volgende deel van de trilogie.

Roger Martin du Gard – De Thibaults (deel 2)

thibaults1Wat een boek weer. Ruim duizend bladzijden over het wel en wee van de broers Thibault. Het tweede deel focust op de Eerste Wereldoorlog. Geen frontberichten, maar de aanloop naar de oorlog. Vanuit het perspectief van Jacques maak je van dichtbij mee hoe Europa zich door haar leiders met imperialistische verlangens (die ze uiteraard ontkenden) in een waanzinnige oorlog laat storten. Jacques stelt met zijn internationale contacten al het mogelijke in het werk om oorlog te voorkomen, maar blijkt een radertje van weinig betekenis ondanks zijn gepassioneerde inzet. De veenbranderige liefde tussen Jacques en een onverzettelijke dame krijgt een kans en Antoine overdenkt zijn leven terwijl het einde nadert omdat hij aan het front wat gifgas heeft ingeademd. Prachtige literatuur met een hoofdletter L. Net als in deel 1 realiseer ik me weer dat tussen mensen overal en altijd gelijksoortige dynamieken gaande zijn. Dat is zo mooi van literatuur. Je krijgt de gelegenheid terug te gaan in de tijd of mee te gaan naar bijvoorbeeld Japan om te observeren hoe het er tussen mensen aan toe gaat.