Bernhard Schlink – De liefdesval

Werkelijk prachtige en zeer krachtige verhalen.
Een absolute aanrader.
Verhalenbundel van een Duitse schrijver die woorden geeft aan de gevoelens van jonge Duiters,
die vanwege de Tweede Wereldoorlog nog steeds anders worden bejegend.
Rudy Kousbroek schreef in NRC Handelsblad:
  “Ik heb nog nooit een boek gelezen dat zo’n inzicht geeft
  in hoe het is om een Duitser te zijn,
  jong genoeg om met die hele ellende niets te maken te hebben gehad,
  en tot de ontdekking te komen dat je er een diepe binding mee hebt
  waar geen macht ter wereld je uit kan verlossen.”

Kaliber 1 – Tijdschrift voor misdaad en literatuur

Las lekker weg. Een paar overbodige wat vergezochte bijdragen.
Leuk interview met Jelle Kuiper, korpschef politie in Amsterdam-Amstelland.
Beklemmend kort verhaal van Lydia Rood. Ik draaide mijn hoofd weg, maar wilde toch doorlezen.
De vraag is alleen of een tijdschrift over dit onderwerp enig bestaansrecht heeft.
Ik kijk dan ook belangstellend uit naar Kaliber 2 … en 3.

Jens Christian Grøndahl – Lucca

Bijzonder boek waarin Grøndahl de gedachtenwereld van mensen zeer treffend heeft neergeschreven.
Ik had de neiging in de kantlijn te gaan strepen voor passages die mij heel erg troffen.
De man en vrouw vertellen elkaar over de liefdes in hun leven. De verhaallijn is ingenieus in elkaar gewoven.
Een psychologische roman die het absoluut waard is gelezen te worden.

Tessa de Loo – Een bed in de hemel

Mooi verhaal, dat ten eerste. Een vrouw en man voelen zich erg verbonden met elkaar en daar blijkt een grond voor de zijn.
Het is een korte roman waarin de schrijfster verleden en heden ietswat kunstmatig in elkaar vlecht.
Het blijft daardoor voor mijn gevoel wat aan de oppervlakte, behalve het derde deel.
In dat derde deel “Bed” wisselt Tessa de Loo niet meer tussen heden en verleden, waardoor ik meer “in het verhaal raakte”.

Pam Emmerik – Het bottenpaleis

Het interview met de schrijfster in Opzij (oktober 2000) boeide mij en maakte mij nieuwsgierig naar haar roman.
Pam Emmerik is naast schrijfster ook beeldend kunstenaar.
Nu het boek. Ik vond het gewoon goed. Boeiend geschreven en qua stijl herkenbaar wie aan het woord was.
Het verhaal volgt twee vrouwen die samen zijn opgegroeid, erg verschillend zijn en toch erg verbonden.
Alleen het einde was mij iets teveel van het goede; dat waren maar 3 van de 184 pagina’s.

Donna Leon – De dood draagt rode schoenen

Weer een heerlijke detective van Donna Leon, die speelt in het prachtig beschreven Venetië.
Mijn vraag is of je er geweest moet zijn om haar boeken te kunnen waarderen.
Ik heb zelf twee jaar in het nooordoosten van Italië gewoond.
Voor mij zijn de beschrijvingen en de gang van zaken in de Italiaans bureaucratie in ieder geval heel herkenbaar en mede daardoor aangenaam om te lezen.