Elisabeth George – Verrader van het verleden

Het boek valt jammergenoeg tegen. En dan zijn de 750 bladzijden erg lang.
Ik hoopte steeds dat het beter zou worden, maar nee.
Langdradig, veel personages en weinig over Barbara Havers en Thomas Lynley.
Een violist heeft een “players-block” en onderzoekt zijn verleden om te achterhalen waarom hij zijn viool niet meer ter hand kan nemen. Hij blijkt mensen om zich heen te hebben verzameld, die heel ver gaan om zijn musicus-carriëre vrij baan te geven.

Patricia Cornwell – Het eindstation

Aan de ene kant de zoveelste van Cornwell over patholoog-anatoom Kay Scarpetta.
Maar toch weer spannend en leerzaam. Ik kan een beetje meepraten met rechercheurs en forensische artsen…
Omdat ik inmiddels een ingewijde ben in het leven van Kay Scarpetta, wil ik weten hoe haar leven loopt.
Datzelfde zal gelden voor de volgende van Elizabeth George.
De personages gaan een deel uitmaken van je leven. Je spreekt ze zo af en toe en dan vertellen ze wat er zoal is gepasseerd.

Jens Christian Grøndahl – Virginia

Novelle van mijn Deense favoriet. Prachtig verhaal.
Jong meisje vindt een Engelse piloot uit een neergestort vliegtuig tijdens de Tweede Wereld oorlog.
Een op haar verliefde jongen ontdekt de piloot.
Jaren later onderzoekt deze jongen de geschiedenis en herschrijft deze ten behoeve van anderen.
Vrijdag 27 april 2001 stond er een interview met Grøndahl in het Cultureel Supplement van het NRC Handelsbald.

Judith Uyterlinde – Eisprong

Een nuchtere en rake beschrijving van een onvervulde kinderwens.
Het boek heeft bij mij een snaar geraakt. Vooral de laatste hoofdstukken.
Het is toegankelijk geschreven en echt de moeite waard.
Niet alleen voor mensen die zelf meemaken wat het is om geen kind te kunnen krijgen, maar ook voor iedereen die van nabij meeleeft met vrienden of familie.
Zelfs als ervaringsdeskundige begrijp ik nu nog beter wat er omgaat in mensen die dit meemaken.

Isabel Allende – Portret in sepia

Heerlijk boek met verhalen. Want verhalen vertellen dat kan Allende. Ik waande me in Chili.
Maar… er zitten wel heel veel verhalen in dit boek en dat gaat wat mij betreft ten koste van de diepgang.
Want hoe goed ken ik de hoofdpersoon Aurora nu eigenlijk. Wat gaat er nu echt in haar om.
Ik denk dat het te maken heeft met de sprongen in de tijd die Allende maakt.
Zo af en toe gaan er jaren in een alinea. Dat was kennelijk nodig om het boek niet te dik te maken.
Ik heb heerlijk gelezen, maar mijn wens voor het volgende boek is: dikker en dieper.