Roger Martin du Gard – De verdrinking

Na het lezen van de dikke pillen over de Thibaults, was ik zeer benieuwd naar wat deze schrijver nog meer te bieden heeft. Deze novelle zag het licht pas nadat hij al ruim twintig jaar dood was. Het is een aangrijpend verhaal over een jonge legerofficier die gestationeerd wordt in een dorp en daar hopeloos verliefd wordt. Hij kan nergens anders aan denken en doet al die stomme domme dingen die je doet als je verliefd bent om maar een glimp op te vangen van diegene die je hart heeft gestolen. Zo invoelbaar en dicht op de huid geschreven en dat alweer ruim een eeuw geleden. Prachtig om te lezen.

Guido Wernink & Sarah Leers – Human Design

Human Design is een theorie over hoe mensen in elkaar zitten. In Human Design komen allerlei wetenschappelijke stromingen (biochemie, genetica, sterrenkunde, kwantummechanica) en esoterische systemen (astrologie, chakraleer, kabbala, I Tjing) samen in een alomvattende theorie over de blauwdruk van mensen. De theorie spreekt van vier typen mensen die, ieder hun eigen strategie in het leven hebben. Hoe meer je volgens deze strategie kan leven, hoe moeitelozer je leven zich voltrekt. Interessant!
Mijn strategie in het leven is “antwoorden” en daarvoor is het belangrijk dat ik goed luister naar de reacties van mijn lichaam als er een vraag/voorstel langskomt. Volgens de theorie van Human Design kan ik mezelf erin trainen steeds beter aan te voelen wanneer is Ja of Nee moet antwoorden.

J.M.A. Paroutaud – De ongewisse stad

In 1950 schreef Paroutaud deze novelle over een man die naar een stad vlucht. Hij ontdekt dat hij een verkeerde plek heeft gevonden voor een veilig heenkomen. De stad wordt geleid door wetten en regels die ieder moment kunnen veranderen. Niemand weet waar hij of zij aan toe is, waardoor mensen zich vreemd gaan verhouden tot “het leven”. Een onheilspellend boek. Het is fictie maar ergens is het ook voorstelbaar dat de massa zich schikt. Het boek zou zomaar actueel kunnen worden, nu het leiderschap in diverse landen van de wereld degenereert.

Tom Rachman – De opkomst en ondergang van grootmachten

Een intrigerend boek met Tooly in de hoofdrol. Rachman vervlecht drie periodes in het leven van Tooly, door hoofdstukken af te wisselen. Stukje bij beetje kom ik te weten wat er nu precies aan de hand is en hoe haar leven zich zo heeft kunnen ontwikkelen. Ze is als kind van hot naar her gesleept en heeft zich in levens van andere mensen leren nestelen. En tegelijkertijd weet ze ook autonoom te blijven en onafhankelijk van die andere mensen.
Rachman voert boeiende personages ten tonele en ook hen leer je stukje bij beetje beter kennen. Zijn stijl is toegankelijk met goede dialogen. De enige opmerking die ik heb, is dat hij vrouwelijkheid van de hoofdpersoon geen gestalte geeft, waardoor ze wat androgyn blijft. Maar dat is misschien ook zijn bedoeling. Leuk boek.

Ingeborg Bosch – Onze liefde

De ondertitel luidt: “Hoe elkaar (terug) te vinden en niet (meer) kwijt te raken”. Een boek waarin Ingeborg Bosch, de ontwikkelaar van de Past Reality Integration-therapie, vanuit de bril van PRI kijkt naar de liefdesrelatie. Een logisch en mooi boek, omdat het redeneert vanuit het kader dat je alleen aan de relatie kunt werken door aan jezelf te werken:

Een van de grootste problemen in relaties is dat we de neiging hebben om de oorzaak van onze eigen nare gevoelens op onze partner te projecteren. Zij deed dit. Hij deed dat. En ga zo maar door. Het is natuurlijk ook echt heel moeilijk om steeds eerst binnen in jezelf te kijken wanneer je je boos, verdrietig of slecht voelt. De manier waarop wij mensen functioneren is nu eenmaal sterk gericht op wat zich buiten onszelf afspeelt en buiten onszelf zien we al die andere mensen, en vooral onze partner, wel of juist niet doen wat de wij zouden willen. In plaats van ons af te vragen wat er aan de hand is met onszelf, en waarom het zo moeilijk kan zijn om te gaan met wat de andere persoon, in onze perceptie, doet, gebruiken we vaak ‘zij moet veranderen’-strategie.”

Ingeborg Bosch stimuleert je om van perspectief te veranderen.

We moeten stoppen met buiten onszelf te kijken wanneer we ons ergens slecht over voelen. Laten we eerst naar binnen kijken. Alleen door naar binnen te kijken kunnen we er écht achter komen waarom we ons slecht voelen”.

Het is dezelfde boodschap die ook Otto Scharmer in zijn Theory-U uitdraagt: “Turn the camera back on yourself“.

Misschien is het wel het belangrijkste inzicht dat ik ooit heb gekregen, omdat het kan leiden tot duurzame verbetering van verbinding tussen mensen, als we allemaal deze verantwoordelijkheid nemen. Het is verrekte moeilijk, maar het is volgens mij de  weg naar vrede .

In het boek werkt Ingeborg Bosch verder uit hoe je in relaties elkaar kunt helpen naar jezelf te kijken, wat je zoal kunt tegenkomen als je een kijkje binnenin neemt en geeft ze ook een aantal praktische oefeningen voor stellen.

Wat mij ook aansprak is haar model om naar de verschillende aspecten van een relatie te kijken: ziel, mentaal/emotioneel, lichamelijk en levensfilosofie. Dat komt weer overeen met de vier dimensies van je authentieke zelf, waarmee ik in mijn coachingspraktijk werk en dat gebaseerd is op het model van mijn leerschool van Pioniers in Authentiek Leiderschap, ontwikkeld door Paulien Assink.

Zo komt alles weer samen en is er misschien toch een waarheid, van waaruit we kunnen werken en redeneren…

Marcel Cohen – Het innerlijke toneel

Een mooi kwetsbaar boek waarin de schrijver dat wat hij zich nog van zijn familieleden kan herinneren verwoordt. Als klein jongetje stond hij op de stoep aan de overkant toen zijn familieleden in 1943 in Parijs werden afgevoerd. De concierge had de dienstbode, die met hem in het park aan het wandelen was, weten te waarschuwen. Cohen weet via voorwerpen en geur en getuigen iets te reconstrueren van de familie, maar veel is het niet en dan is er slechts pijnlijke leegte.

Geert Mak – De levens van Jan Six

Leuke invalshoek voor de geschiedenis van Amsterdam. Mak volgt de levens van de familie Six die in 1596 vanuit Noord-Frankrijk naar Amsterdam zijn getrokken. Het zijn lakenhandelaars en gewoon om bestuursambten te vervullen. Binnen de kortst mogelijke tijd hebben ze zich een plek tussen de Amsterdamse notabelen verworven en besturen de stad mee. Maar eigenlijk gaat hun hart uit naar de kunsten. Ze hebben een oog voor kwaliteit en bouwen een indrukwekkende kunstcollectie op.
Mak weet de Amsterdamse geschiedenis bij iedere generatie door het verhaal heen te weven. Zoals altijd op een zeer toegankelijke manier.

De eerste Jan Six was bevriend met Rembrandt van Rijn en liet zich door hem schilderen met zijn kenmerkende rode cape.
Het portret is prachtig en zeer modern voor die tijd.

Judith Koelemeijer – Hemelvaart

17211092-hemelvaart-judith-koelemeijerKoelemeijer beschrijft haar vriendschap met een jeugdvriendin. Een onaffe geschiedenis omdat de vriendin tijdens een gezamenlijke vakantie om het leven komt. Ze zijn beide rond de twintig en genieten met nog wat andere vriendinnen van een vakantie in Griekenland. Het ongeluk heeft grote impact en blijft haar haar hele leven bezighouden.
In dit boek verkent ze wat er nu precies is gebeurd, welke gevolgen het heeft gehad op familieleden, vriendinnen en andere betrokkenen. Een mooie zoektocht naar een voorval dat zo onbegrijpelijk is, dat je het niet anders dan als het lot kan accepteren.

Elena Ferrante – Het verhaal van het verloren kind

het-verhaal-van-het-verloren-kindHet vierde en laatste deel over de vriendschap tussen Lena en Lila was prachtig. Wat kan die Ferrante schrijven. In korte hoofdstukken, in toegankelijk taal weet ze op weergaloze wijze de relatie tussen deze vrouwen te beschrijven en tegelijkertijd blijft deze mysterieus. In dit laatste deel krijgen ze allebei met enige weken verschil een dochter. Twee lieve mooie meisjes die graag met elkaar spelen. Maar Lila lijkt het zichzelf en een ander niet te gunnen om voorspoed te genieten. Steeds gooit ze roet in het eten.
En hoe graag ik het ook wil, het lukt me niet er een vinger achter te krijgen wat haar daartoe drijft. En dat maakt deze vierluik zo mooi. Uiteindelijk weet je het niet.

Hanya Yanagihara – Een klein leven

een-klein-levenDit boek ga ik nooit vergeten! Wat een onwaarschijnlijk ingrijpend verhaal over hoe traumatische jeugdervaringen doorwerken in het leven. Het kostte me in het begin moeite om het boek te lezen omdat het zo rauw is. Letterlijk als rauw vlees. De verschrikkelijke pijn en het jezelf pijnigen om deze pijn te verdrijven; het was me gewoon teveel. Maar ik wilde niet weglopen voor hoe het leven kan zijn, ik wilde het onder ogen zien en las door. Gelukkig want het was een indringende ervaring die ik niet had willen missen. Het klinkt misschien hard, maar ook rauw vlees went.
In de kern gaat het om de vriendschap tussen vier jonge mannen die met elkaar bevriend raken op de universiteit. Vanuit hun perspectieven geeft Yanagihara stukje bij beetje bloot dat één van hen een extreem leven leidt. Wat me intrigeerde is hoe je als naaste van iemand die lijdt uiteindelijk steeds machteloos bent. Iets in mij wil dat maar niet accepteren, maar Yanagihara is erin geslaagd daarin toch weer nieuwe perspectieven te scheppen.