Ingeborg Bosch – Onze liefde

De ondertitel luidt: “Hoe elkaar (terug) te vinden en niet (meer) kwijt te raken”. Een boek waarin Ingeborg Bosch, de ontwikkelaar van de Past Reality Integration-therapie, vanuit de bril van PRI kijkt naar de liefdesrelatie. Een logisch en mooi boek, omdat het redeneert vanuit het kader dat je alleen aan de relatie kunt werken door aan jezelf te werken:

Een van de grootste problemen in relaties is dat we de neiging hebben om de oorzaak van onze eigen nare gevoelens op onze partner te projecteren. Zij deed dit. Hij deed dat. En ga zo maar door. Het is natuurlijk ook echt heel moeilijk om steeds eerst binnen in jezelf te kijken wanneer je je boos, verdrietig of slecht voelt. De manier waarop wij mensen functioneren is nu eenmaal sterk gericht op wat zich buiten onszelf afspeelt en buiten onszelf zien we al die andere mensen, en vooral onze partner, wel of juist niet doen wat de wij zouden willen. In plaats van ons af te vragen wat er aan de hand is met onszelf, en waarom het zo moeilijk kan zijn om te gaan met wat de andere persoon, in onze perceptie, doet, gebruiken we vaak ‘zij moet veranderen’-strategie.”

Ingeborg Bosch stimuleert je om van perspectief te veranderen.

We moeten stoppen met buiten onszelf te kijken wanneer we ons ergens slecht over voelen. Laten we eerst naar binnen kijken. Alleen door naar binnen te kijken kunnen we er écht achter komen waarom we ons slecht voelen”.

Het is dezelfde boodschap die ook Otto Scharmer in zijn Theory-U uitdraagt: “Turn the camera back on yourself“.

Misschien is het wel het belangrijkste inzicht dat ik ooit heb gekregen, omdat het kan leiden tot duurzame verbetering van verbinding tussen mensen, als we allemaal deze verantwoordelijkheid nemen. Het is verrekte moeilijk, maar het is volgens mij de  weg naar vrede .

In het boek werkt Ingeborg Bosch verder uit hoe je in relaties elkaar kunt helpen naar jezelf te kijken, wat je zoal kunt tegenkomen als je een kijkje binnenin neemt en geeft ze ook een aantal praktische oefeningen voor stellen.

Wat mij ook aansprak is haar model om naar de verschillende aspecten van een relatie te kijken: ziel, mentaal/emotioneel, lichamelijk en levensfilosofie. Dat komt weer overeen met de vier dimensies van je authentieke zelf, waarmee ik in mijn coachingspraktijk werk en dat gebaseerd is op het model van mijn leerschool van Pioniers in Authentiek Leiderschap, ontwikkeld door Paulien Assink.

Zo komt alles weer samen en is er misschien toch een waarheid, van waaruit we kunnen werken en redeneren…

Marcel Cohen – Het innerlijke toneel

Een mooi kwetsbaar boek waarin de schrijver dat wat hij zich nog van zijn familieleden kan herinneren verwoordt. Als klein jongetje stond hij op de stoep aan de overkant toen zijn familieleden in 1943 in Parijs werden afgevoerd. De concierge had de dienstbode, die met hem in het park aan het wandelen was, weten te waarschuwen. Cohen weet via voorwerpen en geur en getuigen iets te reconstrueren van de familie, maar veel is het niet en dan is er slechts pijnlijke leegte.

Geert Mak – De levens van Jan Six

Leuke invalshoek voor de geschiedenis van Amsterdam. Mak volgt de levens van de familie Six die in 1596 vanuit Noord-Frankrijk naar Amsterdam zijn getrokken. Het zijn lakenhandelaars en gewoon om bestuursambten te vervullen. Binnen de kortst mogelijke tijd hebben ze zich een plek tussen de Amsterdamse notabelen verworven en besturen de stad mee. Maar eigenlijk gaat hun hart uit naar de kunsten. Ze hebben een oog voor kwaliteit en bouwen een indrukwekkende kunstcollectie op.
Mak weet de Amsterdamse geschiedenis bij iedere generatie door het verhaal heen te weven. Zoals altijd op een zeer toegankelijke manier.

De eerste Jan Six was bevriend met Rembrandt van Rijn en liet zich door hem schilderen met zijn kenmerkende rode cape.
Het portret is prachtig en zeer modern voor die tijd.

Judith Koelemeijer – Hemelvaart

17211092-hemelvaart-judith-koelemeijerKoelemeijer beschrijft haar vriendschap met een jeugdvriendin. Een onaffe geschiedenis omdat de vriendin tijdens een gezamenlijke vakantie om het leven komt. Ze zijn beide rond de twintig en genieten met nog wat andere vriendinnen van een vakantie in Griekenland. Het ongeluk heeft grote impact en blijft haar haar hele leven bezighouden.
In dit boek verkent ze wat er nu precies is gebeurd, welke gevolgen het heeft gehad op familieleden, vriendinnen en andere betrokkenen. Een mooie zoektocht naar een voorval dat zo onbegrijpelijk is, dat je het niet anders dan als het lot kan accepteren.

Elena Ferrante – Het verhaal van het verloren kind

het-verhaal-van-het-verloren-kindHet vierde en laatste deel over de vriendschap tussen Lena en Lila was prachtig. Wat kan die Ferrante schrijven. In korte hoofdstukken, in toegankelijk taal weet ze op weergaloze wijze de relatie tussen deze vrouwen te beschrijven en tegelijkertijd blijft deze mysterieus. In dit laatste deel krijgen ze allebei met enige weken verschil een dochter. Twee lieve mooie meisjes die graag met elkaar spelen. Maar Lila lijkt het zichzelf en een ander niet te gunnen om voorspoed te genieten. Steeds gooit ze roet in het eten.
En hoe graag ik het ook wil, het lukt me niet er een vinger achter te krijgen wat haar daartoe drijft. En dat maakt deze vierluik zo mooi. Uiteindelijk weet je het niet.

Hanya Yanagihara – Een klein leven

een-klein-levenDit boek ga ik nooit vergeten! Wat een onwaarschijnlijk ingrijpend verhaal over hoe traumatische jeugdervaringen doorwerken in het leven. Het kostte me in het begin moeite om het boek te lezen omdat het zo rauw is. Letterlijk als rauw vlees. De verschrikkelijke pijn en het jezelf pijnigen om deze pijn te verdrijven; het was me gewoon teveel. Maar ik wilde niet weglopen voor hoe het leven kan zijn, ik wilde het onder ogen zien en las door. Gelukkig want het was een indringende ervaring die ik niet had willen missen. Het klinkt misschien hard, maar ook rauw vlees went.
In de kern gaat het om de vriendschap tussen vier jonge mannen die met elkaar bevriend raken op de universiteit. Vanuit hun perspectieven geeft Yanagihara stukje bij beetje bloot dat één van hen een extreem leven leidt. Wat me intrigeerde is hoe je als naaste van iemand die lijdt uiteindelijk steeds machteloos bent. Iets in mij wil dat maar niet accepteren, maar Yanagihara is erin geslaagd daarin toch weer nieuwe perspectieven te scheppen.

Don Carpenter – Vrijdagen bij Enrico’s

carpenterVan Don Carpenter had ik nog nooit gehoord. Maar hij blijkt dus een zeer goede toegankelijke Amerikaanse schrijver te zijn. Deze roman, die na zijn dood pas het licht zag en volgens kenners zijn beste is, is ook werkelijk mooi. Het boek gaat over een aantal jonge schrijvers die in de jaren zestig en zeventig in California en Portland, Oregon wonen. Hun wegen kruizen: ze inspireren elkaar, helpen elkaar, vergeten elkaar, trouwen, scheiden, sterven.
Als ik probeer onder woorden te brengen wat goed is aan het boek, dan is het de soepele stijl in combinatie met een natuurlijke beschrijving van hoe het leven in werkelijkheid loopt. Hij weet mooi te vatten wat er in hoofden omgaat en waar het succes omslaat in tegenslag. In de subtiliteit van het leven. Hij vat het moment waarop je ineens beseft dat je niet goed bezig bent, maar zonder dat het op enig moment sentimenteel wordt. Dat is knap.

Sylvia Tennenbaum – De Wertheims

wertheimsDit boek stond al een tijdje op mijn e-reader, maar het was nog niet tot me doorgedrongen dat deze historische roman zich afspeelt in precies de buurt waar ik nu woon in Frankfurt am Main. Dat was dus een aangename verrassing, want identificatie met het verhaal is echt makkelijker als je de huizen, straten en parken waar het verhaal zich afspeelt, voor je ziet.
Het verhaal gaat over een Frankfurter familie en speelt zich af tussen 1903 en 1947. Het is een joodse familie, die al sinds honderden jaren in Frankfurt woont. Honderden jaren eerder nog in de jodenbuurt waar armoe troef was, maar inmiddels in het sjieke Westend. De voorvaders hebben een zeer goedlopend bedrijf opgebouwd, waar de hele familie van leeft.
Langzaam maar zeker begint gaandeweg de roman het besef door te dringen dat het leven voor deze Frankfurtse familie niet meer zeker is. Dat het antisemitisme zulke agressieve vormen heeft aangenomen, dat de stad en het land verlaten de zinnigste optie lijkt te zijn. Maar wie verlaat er nu zijn/haar geboortegrond? En waar gaat het antisemitisme waaraan men “gewend was” over in antisemitisme waarbij je voor je leven moet vrezen.
Ik vond het een fascinerend boek: met geschiedenislessen erin verwerkt, met de gebruikelijke familie- en gezinsperikelen en met mensen die feiten onder ogen durven zien en anderen die ervoor weglopen. Zoals het echte leven, zoals in iedere familie, ware het niet dat het natuurlijk dramatisch en tragisch afloopt.

Sifra Nooter – Het vergeten weten

het-vergeten-weten-sifra-nooterDit is het meest openhartige boek dat ik heb gelezen. Sifra Nooter, mijn yogadocente toen ik nog in Amsterdam woonde, heeft op moedige wijze haar pad beschreven op zoek naar de kracht van vrouwen. Ze spaart zichzelf niet, vertelt het gewoon zoals het is en is daarmee een voorbeeld van hoe openheid kan helen. Ook anderen. Want ik denk dat weinig mensen dit boek kunnen lezen zonder geraakt te worden. Of dat nu herkenning is of een vervreemdende ervaring die vragen oproept.
De kern van het boek gaat over de seksualiteit van vrouwen en mannen. Dat is het pad dat Sifra wil onderzoeken, waarbij ze haar grenzen aftast door erover te gaan en te voelen wat nog OK is en wat niet meer. Dat ze hoewel ze iemand niet vertrouwd toch gaat onderzoeken wat ze van hem kan leren.
Het mooiste vind ik dat de kracht van vrouwen zo dichtbij kan zijn. Dat we ons “alleen maar” in cirkels hoeven te begeven om het stukje bij beetje weer te herontdekken.
Dank Sifra voor het delen van je verhaal!
Website Sifra Nooter
sifra

Louis Dijkstra – Friezen in het jaar 28

friezenVerhalenderwijs vertelt Dijkstra hoe het leven van de Friezen eruit kan hebben gezien rond het jaar 28. Het leven in de kwelders, op de terpen, in de hoeven, langs het wad en in de wouden. Centraal staan enkele gezinnen die samen een terp bewonen. Dijkstra heeft veel technische kennis over het jagen en de landbouw verwerkt. De sociale verwikkelingen zijn allemaal wat horkerig geschreven, maar ook daar kun je aan wennen. Hij heeft handig het leven van een priesteres en van een internationale handelaar in het boek verwerkt. En ook een veldslag van de Germanen, waaronder de Friezen, tegen de Romeinen in het jaar 28. Zijn kennis baseert Dijkstra onder meer op Romeinse geschiedschrijvers. Een boek voor de liefhebber.